Saltar al contenido
Aula27

Estudiar

Busco un tema

Un concepto, un tema o un apartado. Se reúne todo lo que hay de él en los apuntes digitalizados, las páginas originales, los ejercicios y la información de la PAU.

5
apartados
6
páginas digitales
7
originales
0
ejercicios
18
fichas de repaso

AsignaturasLengua castellana y literatura · 3Llatí · 2

01 · Leer

02 · Apartados

Material original

7 páginas

Repaso y autoevaluación

Este material está generado a partir de tus apuntes de «Modelo de conjugación: indicativo» y sirve para repasar. No sustituye a los apuntes: si algo no cuadra, manda lo que pone el original.

Puntos clave

Lo que hay que recordar sí o sí de este apartado.

  • Enunciat del verb: possum, potes, potui, posse (poder).
  • És un verb irregular format sobre sum amb el prefix pot-/pos-.
  • Present d'indicatiu: possum, potes, potest, possumus, potestis, possunt.
  • Davant de vocal el prefix és pot- (potes, potest) i davant de s és pos- (possum, possumus).
  • Pretèrit imperfet: poteram, poteras, poterat, poteramus, poteratis, poterant.
  • Pretèrit perfet: potui, potuisti, potuit, potuimus, potuistis, potuerunt.
  • Plusquamperfet: potueram, potueras, potuerat, potueramus, potueratis, potuerant.
  • Futur imperfet: potero, poteris, poterit, poterimus, poteritis, poterunt.

Puntos clave

Lo que hay que recordar sí o sí de este apartado.

  • El presente de subjuntivo se usa tras «es necesario que»: ame, ames, ame, amemos, améis, amen.
  • El pretérito imperfecto de subjuntivo se usa tras «si yo…» y tiene dos formas: amara/amase, amaras/amases, amara/amase, amáramos/amásemos, amarais/amaseis, amaran/amasen.
  • El futuro simple de subjuntivo es: amare, amares, amare, amáremos, amareis, amaren.
  • El pretérito perfecto compuesto de subjuntivo es: haya amado, hayas amado, haya amado, hayamos amado, hayáis amado, hayan amado.
  • El pretérito pluscuamperfecto de subjuntivo también tiene dos formas: hubiera/hubiese amado, hubieras/hubieses amado, hubiera/hubiese amado, hubiéramos/hubiésemos amado, hubierais/hubieseis amado, hubieran/hubiesen amado.
  • El futuro compuesto de subjuntivo es: hubiere amado, hubieres amado, hubiere amado, hubiéremos amado, hubiereis amado, hubieren amado.

Puntos clave

Lo que hay que recordar sí o sí de este apartado.

  • Formas no personales de amar: infinitivo amar, gerundio amando (compuesto: habiendo amado), participio amado.
  • Presente de indicativo: amo, amas, ama, amamos, amáis, aman.
  • Pretérito imperfecto: amaba, amabas, amaba, amábamos, amabais, amaban.
  • Pretérito perfecto simple: amé, amaste, amó, amamos, amasteis, amaron.
  • Futuro simple: amaré, amarás, amará, amaremos, amaréis, amarán.
  • Condicional simple: amaría, amarías, amaría, amaríamos, amaríais, amarían.
  • Pretérito perfecto compuesto: he amado, has amado, ha amado, hemos amado, habéis amado, han amado.
  • Pretérito pluscuamperfecto: había amado, habías amado, había amado, habíamos amado, habíais amado, habían amado.
  • Pretérito anterior: hube amado, hubiste amado, hubo amado, hubimos amado, hubisteis amado, hubieron amado.
  • Futuro compuesto: habré amado, habrás amado, habrá amado, habremos amado, habréis amado, habrán amado.
  • Condicional compuesto: habría amado, habrías amado, habría amado, habríamos amado, habríais amado, habrían amado.

Puntos clave

Lo que hay que recordar sí o sí de este apartado.

  • Sum és un verb copulatiu i irregular que no segueix les normes generals de conjugació.
  • No té supí, per això s'enuncia amb quatre formes: sum, es, esse, fui.
  • Es tradueix com «ser», com «estar» i, en 3a persona impersonal, com «hay».
  • Present d'indicatiu: sum, es, est, sumus, estis, sunt.
  • Present de subjuntiu: sim, sis, sit, simus, sitis, sint.
  • Imperfet d'indicatiu: eram, eras, erat, eramus, eratis, erant; de subjuntiu: essem, esses, esset...
  • Futur imperfet: ero, eris, erit, erimus, eritis, erunt.
  • Pretèrit perfet: fui, fuisti, fuit, fuimus, fuistis, fuerunt o fuere.
  • Plusquamperfet: fueram...; futur perfet: fuero...
  • Infinitius: esse (present), fuisse (perfet) i fore o futurum esse (futur).
  • Participi de futur: futurus, -a, -um.
  • Compostos: absum (estar absent), adsum (estar present), desum (faltar) i supersum (sobrar, sobreviure).

Puntos clave

Lo que hay que recordar sí o sí de este apartado.

  • Imperativo de amar: tú ama, usted ame, vosotros amad, ustedes amen.
  • Para responder preguntas sobre tiempos verbales hay que indicar el tiempo, la persona (número) y el modo.
  • «Amaba» es la 1ª o 3ª persona del singular del pretérito imperfecto de indicativo.
  • Hay ejemplos de análisis con formas de comer y vivir además de amar, aunque varias palabras no se leen con claridad.

Puntos clave

Lo que hay que recordar sí o sí de este apartado.

  • Futur perfet d'indicatiu: potuero, potueris, potuerit, potuerimus, potueritis, potuerint.
  • Present de subjuntiu: possim, possis, possit, possimus, possitis, possint.
  • Pretèrit imperfet de subjuntiu: possem, posses, posset, possemus, possetis, possent.
  • L'imperfet de subjuntiu es forma sobre l'infinitiu posse.
  • Pretèrit perfet de subjuntiu: potuerim, potueris, potuerit, potuerimus, potueritis, potuerint.
  • El perfet de subjuntiu coincideix en la forma amb el futur perfet d'indicatiu excepte a la primera persona.
  • Plusquamperfet de subjuntiu: potuissem, potuisses, potuisset, potuissemus, potuissetis, potuissent.

Resumen

El apartado en pocas líneas, para repasar rápido.

El verb llatí irregular possum, potes, potui, posse significa «poder». En present d'indicatiu es conjuga: ego possum (yo puedo), tu potes (tu puedes), ille potest (él/ella/eso puede), nos possumus (nosotros podemos), vos potestis (vosotros podéis), illi possunt (ellos/ellas/esos pueden). En pretèrit imperfet: poteram, poteras, poterat, poteramus, poteratis, poterant (yo podía... ellos podían). En pretèrit perfet: potui, potuisti, potuit, potuimus, potuistis, potuerunt (yo pude... ellos pudieron). En pretèrit plusquamperfet: potueram, potueras, potuerat, potueramus, potueratis, potuerant (yo había podido... ellos habían podido). En futur imperfet: potero, poteris, poterit, poterimus, poteritis, poterunt (yo podré... ellos podrán). Es pot observar que el verb alterna la forma pos- davant de s (possum, possumus, possunt) i pot- davant de vocal (potes, potest, poteram, potui) en totes aquestes formes, construïdes sobre el verb sum.

Resumen

El apartado en pocas líneas, para repasar rápido.

El modo subjuntivo del verbo amar se conjuga en seis tiempos. El presente (ame, ames, ame, amemos, améis, amen) se asocia a la fórmula «es necesario que». El pretérito imperfecto se asocia a «si yo…» y admite dos terminaciones equivalentes: amara o amase, amaras o amases, amara o amase, amáramos o amásemos, amarais o amaseis, amaran o amasen. El futuro simple, hoy poco usado, es amare, amares, amare, amáremos, amareis, amaren. Los tres tiempos compuestos se forman con haber más el participio amado: el pretérito perfecto compuesto (haya amado, hayas amado…), el pretérito pluscuamperfecto, que como el imperfecto tiene doble forma (hubiera o hubiese amado, hubieras o hubieses amado…), y el futuro compuesto (hubiere amado, hubieres amado…).

Resumen

El apartado en pocas líneas, para repasar rápido.

El verbo amar sirve de modelo de la primera conjugación. En sus formas no personales, el infinitivo es amar, el gerundio es amando (con la forma compuesta habiendo amado) y el participio es amado. El modo indicativo se organiza en tiempos simples y tiempos compuestos, unidos en un esquema de llave bajo la etiqueta «tiempo verbal». Entre los simples están el presente (amo, amas, ama, amamos, amáis, aman), el pretérito imperfecto (amaba, amabas, amaba, amábamos, amabais, amaban), el pretérito perfecto simple (amé, amaste, amó, amamos, amasteis, amaron), el futuro simple (amaré, amarás, amará, amaremos, amaréis, amarán) y el condicional simple (amaría, amarías, amaría, amaríamos, amaríais, amarían). Los tiempos compuestos se forman con el verbo haber conjugado más el participio amado: el pretérito perfecto compuesto (he amado, has amado…), el pretérito pluscuamperfecto (había amado…), el pretérito anterior (hube amado…), el futuro compuesto (habré amado…) y el condicional compuesto (habría amado…).

Resumen

El apartado en pocas líneas, para repasar rápido.

Fitxa completa del verb sum: copulatiu, irregular i sense supí, per això s'enuncia com sum, es, esse, fui i es tradueix per ser, estar o hi ha. Un quadre de doble entrada en recull tota la conjugació per temps (present, imperfet, futur imperfet, perfet, plusquamperfet i futur perfet) i per modes i formes nominals (indicatiu, subjuntiu, imperatiu, infinitiu i participi), amb la traducció castellana de la primera persona de cada temps. Un requadre a part llista els quatre compostos principals: absum, adsum, desum i supersum.

Resumen

El apartado en pocas líneas, para repasar rápido.

El imperativo del verbo amar tiene una forma para cada persona a la que se puede dar una orden: tú ama, usted ame, vosotros amad, ustedes amen. La página explica además el método para contestar preguntas que piden identificar un tiempo verbal: hay que dar el tiempo, la persona (con su número) y el modo. Como ejemplo resuelto, «amaba» se identifica como 1ª o 3ª persona del singular del pretérito imperfecto de indicativo. A continuación hay más ejercicios del mismo tipo, mezclando los verbos amar, comer y vivir, pero buena parte de esas líneas está escrita de forma poco clara.

Resumen

El apartado en pocas líneas, para repasar rápido.

El verb llatí possum, en futur perfet d'indicatiu, es conjuga: potuero (yo habré podido), potueris (tu habrás podido), potuerit (él habrá podido), potuerimus (nosotros habremos podido), potueritis (vosotros habréis podido), potuerint (ellos habrán podido). En subjuntiu present: possim, possis, possit, possimus, possitis, possint (yo pueda... ellos puedan). En pretèrit imperfet de subjuntiu: possem, posses, posset, possemus, possetis, possent (yo pudiese... ellos pudiese). En pretèrit perfet de subjuntiu: potuerim, potueris, potuerit, potuerimus, potueritis, potuerint (yo haya podido... ellos hayan podido). I en pretèrit plusquamperfet de subjuntiu: potuissem, potuisses, potuisset, potuissemus, potuissetis, potuissent (yo hubiera podido... ellos hubieran podido). Es veu que totes les formes compostes del perfet, plusquamperfet i futur perfet es construeixen sobre l'arrel potu-, i que l'imperfet de subjuntiu es forma sobre l'infinitiu posse.

Preguntas para estudiar

Comprueba si te has enterado. Responde antes de mirar.

Preguntas para estudiar

Comprueba si te has enterado. Responde antes de mirar.

Preguntas para estudiar

Comprueba si te has enterado. Responde antes de mirar.

Posibles preguntas de examen

Preguntas del estilo de las que podrían caer, salidas del propio contenido.

Posibles preguntas de examen

Preguntas del estilo de las que podrían caer, salidas del propio contenido.

Posibles preguntas de examen

Preguntas del estilo de las que podrían caer, salidas del propio contenido.

Qué dice la PAU

También aparece en

Buscar un tema · Aula 27